Gdy Michael Platini wyjmował z koperty kartkę z informacją kto zorganizuje Euro 2012, na której drukowanymi literami stało: Ukraina i Polska, a u nas ani autostrad nie było (nie ma), ani hoteli nie było (nie ma), ani lotnisk nie było (nie ma), ani stadionów nie było (są – makiety), to mimo wszystko w niebo uniósł sie krzyk ludu: HURRAA. Kiedy jego donośność wprawiła w drżenia moje będące w pracy ciało, zrozumiałem, że prawo organizacji Euro dostali Włosi, bądź Chorwaci z Węgrami, a rozumny naród wrzeszczy w podzięce, że UEFA oddaliła od nas ten kielich. Jakież było poje przerażenie, kiedy okazało się, że był to krzyk radości, że jednak My.
Kiedy FIA ogłosiła, że w roku 2009 Rajd Polski (Platinum, prawie jak Platini, Rajd Polski?) będzie jedną z eliminacji cyklu rajdowych mistrzostw świata, to ja, wraz z pokaźną liczbą entuzjastów, także wzniosłem do niebios okrzyk. I także brzmiał on HURRAA. I co prawda nie krzyczeliśmy na rynkach miast, nie krzyczeliśmy do kamer, nie krzyczeliśmy gardło w gardło z partyjnymi dygnitarzami i nie powoływaliśmy komitetów honorowych do spraw organizacji odcinków specjalnych, ale krzyk nasz bardziej uprawomocniony mi się wydawał.
Po pierwsze; w odróżnieniu od Euro 2012, niewielkie są szanse, aby nam prawa do organizacji rajdu odebrano; po drugie, FIA rozumiejąc problemy z utwardzoną nawierzchnią, które od lat nasz kraj nękają, rajd poprowadzi bocznymi drogami, szutrowymi; po trzecie wreszcie, na eliminację nie musimy budować ani dróg, ani stadionów, ani nawet hoteli, a niebudowanie czegokolwiek idzie nam dotąd niezwykle sprawnie. Więc HURRAA i byle do czerwca 2009.